wiersz umiarkowanie ogrodniczy

Piękne myśli wszczepione za młodu, 
kiedy wchodzisz do mego ogrodu,
pną się w górę zduszone chwastami
pragną słońca, powietrza garściami.
Chcą się przebić w chaosie złych kłączy
z wiatrem, niebem w miłości połączyć.
Jak się uda, urosną cud kwiatem
zachłystują się życiem i światem
mocą przygód i marzeń spełnieniem
przynoszą szczęście i dusz ukojenie.
Inne też dzikie, ukryte - zduszone
wyciągają swe pączki w ich stronę
Jak podniosą ogromny głaz życia
Wtedy żyję w upojnym zachwycie. :)

@Przez życie@

Jesteś blizną na mej duszy
echem ciszy która brzmiała
melodyjnie wpadła w uszy
była chlebem mego ciała
Odżywiła, namaściła
dała rozwój, motywację

jednak ...

była mrzonką, mgłą mirażem
nęcąc zmysły pokusami
pragnień młodych mych obrazem
próbowała mnie omamić

można zginąć w toni myśli
własnych wizji zapowiedzi
jednak los znów swoje ziści
co w zapisach jego siedzi

ślepy los czy Bóg to sprawił
odarł z oczu mych zasłonę
rzeczywistość znów wróciła
z bólem patrzę w jasną stronę